Oysa seviyordum seni

Oysa seviyordum seni 

Kendime engel olmadan, olamadan...

Bakmaya kıyamayanlar anneler sanırdım

Seven, doymak için bakar diye düşünürdüm

Yanılmışım. 

Evlat olması şart değilmiş bakılanın

İnsan sakındığından,

Yüreğinde sakladığı herkesten çekiniyormuş meğer.

Kimine evlat oluyormuş, kimine baba,

Kimine de yürek sızısı, acı-tatlı bir sevda...

Ben de sana bakamadım.

Nedenini bilmeden üstelik

Çünkü,

Bende yerinin adı yok hala.

Ama ağızda dağıldıkça tatlılaşan bir acısın adeta

ve 

seviyorum bu tadı duymayı ruhumda, damağımda

Bu yüzdendir belki, dönemedim sana.

Korktum belki de...

İçimdeki yerini görmenden, 

belki onu benden alabilecek olmandan,

ya da

sende bir ben olmadığını fark etmekten,

korktum.

“Baksan bakardım” deme,

bakabilseydim bakardım elbet. 

Dedim ya,

insan sevince çekiniyormuş,

çekinince de bakamıyormuş işte. 

Ben senden çekindim efendi,

Çok çekindim, 

çünkü... 

seni çok sevdim. 

Zepp 

15 nisan ‘11