Bir Ramazan ayı daha bitiyor. Hüzün aldı beni, bırakmıyor. Malum, orucun bitmesi bayram demek; bayram, namazdan gelen babanın seni öperek uyandırmasının ardından kardeşlerinin yanında yerini almak ve onun büyük, güçlü elini öpmek, alnına götürmek, bayramlaşmak demek.
Bizim evimizde altı senedir böyle değil ki bu! Ne sabah namaza giden var, ne geldiğinde/uyandığında ıslak yanaklarıyla öperek uyandıran. Kendi kendine kalkıp giyinecek, kara toprak altında seni bekleyen adama koşup karşısında dik durmaya çalışarak dua edeceksin artık.
Zor be; çok zor! Bayrama bayram demek, adına yakışsın diye o gün süslenmek, millet maaile gülerken onlara eşlik etmeye çalışmak, hıçkırarak ağlamak gelirken içinden etrafa tebessüm dağıtmak, içten içe özenirken, bayramlarına hüzün bulaştırmamak adına baba-oğul/kız sarılmalarını sevinçle izlemek, bayramı bayram gibi yaşamak... Zor.
Yine de, şükür kavuşturana! Şimdiden hayırlı bayramlar.
Zeynep
6 Ağustos '13
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder